| Şarkı | Adı Konulmamış Yalnızlık |
| Şarkıcı | Aşk Şiirleri |
| Albüm | albüm girilmemiş |
| Okunma | 149 views okunmuş |
‘insan neden kendini bir yol kenarında yığılmış köpek leşi kadar yanlız ve iğrenç hisseder işte tamda şimdi, benim olduğu gibi ‘
yalnızım…
kendimden iğreniyorum
kaçıp kurtulmak istiyorum
olmuyor!
bu beden, bu ruh benim
tüm yolların sonu çıkmazlarla dolu
bir labirentte çaresiz bir fare
canım yanmıyor bu bi teselli
bileklerimi kestim
kanım öyle büyük bi gürültüyle boşaldıki
duysan korkardın
insan yalnızken sesler daha şiddetli
bir karıncanın adınları bile içimde depremlere gebe
yalnızım işte
orta çağdan kalma bir vebalı kadar yalnız
ve bir o kadar iğrenç…
canım yanmıyor bu bir teselli
ruhumdaki afakanları sorma,
sorma yaralarımı
gösteremem ki artık sana
adımı bile unutuyorum bazan
insan ismiyle çağrılmayınca çok zaman
unutuyo işte
unutuyor dedimse herşeyi değil
yüzün hala tüm canlılığıyla önümde
aldıgın nefesin sıcaklığında ısınıyorum
oysa birçok şey gibi
yitip gitmeni isterdim
çürüyüp, dökülmeni
etinin kokusu yine sen kokmalı
kurtlar düştüğünde leşine
canın yanmalı
içimi kemiren duygular gibi
canın yanmalı
çığlıklarını iştmeli en sağır kuşlar bile
ürkmeli şehrin tüm kuşları
gökyüzü kuşa kesmeli
saçmalıyorum biliyorum
ama insan yalnızken ve çaresizken
en sevdiğine bile kin besliyor
kızgınlığım, öfkem sana mı sanıyorsun?
sadece çaresizlik
ellerim baglı öylece bakıyorsam yollara
özlediğimden işte
bir sesi
bir nefesi
daha nekeder katlanırım bilmem
bu kokuşmuş bedene
artık kokusu benim bile miğdemi bulandırıyor
yarasalara düşkünlüğüm bundan
kuytulara sığınmam bundan
hadi…
ya çık gel bi kıvılcımla al çıkar beni
bu onulmaz karanlıktan
yada hepten vur başımı
kanım kırmızı değil zaten
kopkoyu katran
gözlerini andıran
yuğ beni masumluğunda kurtar beni
bu sonu gelmez boğulmalardan
bu dipsiz vurgunlardan usandım
hırçınlığım sana değil
yalnızlığa
hadi o yutmadan beni
çık gel
uslandır beni…



