| Şarkı | Hatırı Kalsın |
| Şarkıcı | Denemeler |
| Albüm | albüm girilmemiş |
| Okunma | 158 views okunmuş |
Yaza bakarken kışa
tutkunluğumdur haykırışım!
Bu“yeryüzünün” vadilerinden geçerken açık mavi ırmaklarım, ne kadar da güzeldi dünya, ne kadar da kolaydı kulluğum!
Yüreğinin bastığı kaldırımlara basıyorum hergün, hergünüme bir gün, süre uzatımı vererek yaşıyorum. Gelecek misin? Ve ben daha kaç gün bu yorgun adama “ek süreler” vererek kandıracağım onu…
Bu fotoğrafları çektirmek akıl karı değildi… Beyazlara bürünürken, onlara bakıp da kahrolmak için midir, kendimizi belgelemek!
Ne kadar mutlu olduğumuzu bir zamanlar, ne kadar güleç olduğunu yüzlerimizin ve ne kadar genç olduğumuzu imgelemek için miydi çabalarımız?
“Şimdi çek hatıra kalsın”
“Şimdi” çekilenin, beklenen an geldiğinde, “o”na bakıp da hüzzam mıdır değeri?
Yaza bakarken kışa tutkunluğumdur haykırışım!
Bu “yeryüzünün” vadilerinden geçerken açık mavi ırmaklarım, ne kadar da güzeldi dünya, ne kadar da kolaydı kulluğum!
Yüreğinin bastığı kaldırımlara basıyorum hergün, hergünüme bir gün, süre uzatımı vererek yaşıyorum. Gelecek misin? Ve ben daha kaç gün bu yorgun adama “ek süreler” vererek kandıracağım onu…
Seni söylüyor her şey;
Yeryüzünden gökkuşağını seyretmek gibidir seni düşünmek…
Ütopik çıkmazlarım var şimdi benim. Düşündükçe delirten ateş gömleği yalnızlıklar… Her giydiğimde soyarcasına tenimi ve sensizliğime benzin dökerek yakar beni…
Şekillenmeyecek bu cümleler, afilli laflar yok bundan öte… İnce seranomiler eşliğinde aşkın kutsiyetinden de yazmayacağım…
Yemin olsun hiç tüketmedim bu aşkı, hiç durmadı bu su yerinde; hep sen saydım günleri, hep sen vardın;
Borsa tepe taklak olmuşken de seni düşündüm,
bir bomba patlıyorken de!
Çamaşır makinem dönüyorken de sen vardın aklımda,
güvercinler balkonu pisliyorken de…
Çok çabuk unuttun!
Bense yapamadım!
Son indiğim limanda kaldı herşeyim!
O limanda senin gözlerin varken nasıl gidebilirdim ki!
O limanda her şeyim varken; NASIL ?…
Hüzünlü şarkılar dinliyorum, her mısrasında sen kokuyorsun!
Rüzgarda savrulan saçlarını işitiyor kulaklarım ve her mevsim titreyen ellerin geliyor aklıma; Hani hep üşürdün ya?
Hep “o canım ellerini” ısıtmak için, ellerimi birleştirir, parmaklarını avucumun içine alır, buğu buğu nefes verirdim ellerine?
-Şimdi nasılsın aşkım?” Hala üşüyor mu ellerin…
Bende kansızlık başladı kanıyor her bir yerim…
Bu gece gözlerim kaydı, dayanamadım baktım…
Sıra sıra dizilmiş, beni söylemiş gibiydi yıldızlar…
Bir şiir gibiydiler hepsi; “son gecem olsa da görsem” diye, hasret ve özlemle, bir de tutkuyla baktım hepsine…
Tüm ferasetimle dikildim cumba dibine;
Kanımı damıttığım gecelerden biri daha ipil ipil akıyor.
Görüyorum!
Görüyorum;
beynimden dökülen her cümleyi, kalbime akarken görüyorum. Kalbime akıttığım her satırı savururken yıldızlara…
Bu ne zor bir gece…
Bu nasıl uyku aralığı;
rüyalarımdan yırtarak evren kabuslarına tutulup da
yakarcasına bedeni, eritircesine cismi…
Her söylediğim yankı olup neden geri geliyor?
Ve neden her düşlediğimde seni,
Hep canımdan can gidiyor!
Bu fotoğrafları yakmasını da bilirim, senden kalan herşeyi atmasını da…
Kalbime girenleri, dışarı almak için yapacak hiçbirşeyimin olmaması ne kadar da acı!
Yaza bakarken kışa tutkunluğumdur haykırışım!
Bu “yeryüzünün” vadilerinden geçerken açık mavi ırmaklarım, ne kadar da güzeldi dünya, ne kadar da kolaydı kulluğum!
Yüreğinin bastığı kaldırımlara basıyorum hergün, hergünüme bir gün, süre uzatımı vererek yaşıyorum. Gelecek misin? Ve ben daha kaç gün bu yorgun adama “ek süreler” vererek kandıracağım onu…
Metin Karsak
