Zaman yine geceye, yokluğunun en ağır vurduğu saatlere doğru ilerliyor. Hayalin olanca netliğiyle sahnedeki yerini alıyor. Her zamanki gibi çok güzelsin. Başkalaşıyorum. Teslim oluyorum sana bir kez daha. Seçeneğim yok aslında; ama olsaydı, böyle bir kaçışı bir an için düşünmeyi bile sana ihanet sayardım.

Seninleyim yine, sen oldum. Başkalaştıkça aslıma döndüm… Sana döndüm, kendim oldum.

Yokluğun en ileri boyutuyla tenime iyice sokuluyor, böyle bir yangında varlığını bütün güzelliğiyle duyumsuyorum. Her gece binlerce kez yinelenen bu sahnelerde yokluğun ne kadar yakıcıysa varlığın onunla yarışan bir serinlik oluyor yüzümde. Amansız bir çatışmanın ortasında nasıl korumasızım.

(Seninleyim ve korumasızım, yalnızım… Ne müthiş bir çelişkidir bu!)

Gözlerimi kapatıyorum. Artık susma vaktidir.

Bir yoksun, bir varsın; ama en çok yoksun. Başım dönüyor.

Sevgili(m) ! Ömrümün varı! Ey hayal!

Seni seviyorum.

♥ ♥ ♥

senden başkasını anlayamıyorum
gönlüme anlatamıyorum
ama seni kimseyle karşılaştıramıyorum,
aynı kefeye koyamıyorum
seni kıskanıyorum,
seni çok ama çok seviyorum
sığmıyor senin sevgin dağlara,
taşlara ve de dünyalara
ufukta güneşi, semada ayı görsem seni sanıyorum,
sen diye bakıyorum
dedim ya seni çok ama çok seviyorum
ve de kıskanıyorum
tutuşuyor sinemin en değerli düşleri,
niçin diye sorsam, yüreğime
seni söylüyor, seni mırıldanıyor ve de seni kıskanıyor
sönmez, bir elevi kim söndürebilir ki, kim su serpebilir ki
seni söylüyor yüreğim, seni tarif ediyor ve de seni gösteriyor
taş yüreği kim ufalayabilir ki, kim savurabilirki
seni söylüyor yüreğim, seni ama seni söylüyor
sunsada efkarlı düşlerim senin engüzel anılarını,
fayda etmiyor, gönlüm seni ama seni istiyor
sinem seni saklamak,
senin le avunmak, sana aşık olmak,
seni kıskanmak istiyor
en güzel, en değerli, en yaşatılır,
sevgi ve de mutluluk olsa gerek
seni tablo gibi yaşatmak, sanal olsada,
sen olmayınca teselliye çare belki
ama seni sevmek, sevginle avunmak, yanında olmak,
sonsuz zamanla seninle olmak
en güzel, en kayda değer, en muhteşem, yarası aşkın,
merhemi varlığın olsa gerek

♥ ♥ ♥

Bazı evlilikler vardır…sadakat hiç tükenmemiş, yılların acımasız rüzgarlarına karşın dimdik ayakta kalabilmiştir…
İşte Kamil beyle, Sabiha hanım da böyle bir çifttiler…
Yaşları itibarıyla bazı doğal kısıtlamalar oluşmuştu… Artık fazla ayakta kalamıyorlar… sokağa çıkamıyorlar, istediklerini yiyemiyorlardı… Ancak bu durum onları fazla üzmemekteydi… Birbirlerine karşı hala o sihirli duyguları ilk günkü gibi devam ediyordu… körlenmeden… zaman aşımına uğramadan… Zaten bu sevgi ,saygı ve birbirlerine karşı gösterdikleri anlayış değil miydi onlara bu yaşam sevincini veren… yarınlara mutlu ve umutlu gözlerle bakmalarını sağlayan ?..
Belki mütevazi bir yaşantıları, kısıtlı olanakları vardı ama paylaşmayı hala herkesten çok biliyorlardı…
Deprem enkazından çıkarıldıklarında da yan yana, el ele, sanki “Bizi sakın ayırmayın…” der gibiydiler…
Zaten kimse de onları ayırmadı… Yan yana gömüldüler…
Sonrasını kimse…ama kimse öğrenemedi…
Yalnız, bir gün mezarlarının önünden geçenler, Kamil beyin toprağında biten bir kırmızı gonca gül gördüler… Yanındaki Sabiha hanımın mezarına eğilmiş, sanki bir şeyler fısıldıyordu… Duymazdan geldiler…
Zaten mesaj çoktan yerine ulaşmıştı !…
Her zamanki gibi !…

♥ ♥

ÖzLÜYORUM …
ÖLÜYORUM …

Gidişin sol yanımda bir bıçak kesiği !
Sağ tarafımda yanlızlığın yarım kalan izi !
Can çekişmekde ruhumun her zerresi …
Nefesim kesildi …
Sesim kısıldı …
Boğdum bütün hayallerimi !
Ellerim kanlı !

Titrek bedenim ayrılığından kalma bir korkak misali (!)
Sallanıyorum …

Aklımın uçurumundayım yine .
Beynim toparlamıyor sensiz kelimelerimi .
Tek tek soktun yüreğimden sana dair harflerimi .
Devrikleştirdin Aşk’ka dair kurduğum en güzel cümlerimi …
Fahili meçhul bıraktın yüreğimde işlenen bütün Aşk cinayetlerini …

Düşüyorum !
Üşüyor yüreğim …
Sessizce yaklaşıyor sol yanıma sancı !
Ağır ağır kanatıyor senin açtığın yaralarımı … … …

D İ R E N E M İ Y O R U M !
Her adım atışımda ayrılık karşılıyor beni .
Bekliyor kapıda yanlızlığı …
Bir selam versem koşup atlıyacaklar boynuma !
Sarıp sarmalıyacaklar tüm bedenimi …
KA Ç I Y O R U M …

Dönüş bileti olmayan yollara vurdum ben kendimi !
Bilmediğim bir kentin sabahında açıyorum gözlerimi …
Gölgem bile sensizken terketti beni …
B İ T İ Y O R U M …

A Z A L I Y O R U M !
Hiçlikler sarıyor düşüncelerimi …
Ben sensiz içimde çoğalan cümlelerimle biraz daha sana ÖzLÜYORUM SEVGİLİ …
…
…
…
İyi dinle !!!
Aşk Sen’siz yok oluşlarda !!!
Sen Ben’siz ellerin koynunda !!!
Ben Aşk’sız
‘Ölümün kucağında’ … … … …

‎’Neden ölüyorsun?’ sorusuyla eş değerdir aslında; ‘Nereye gidiyorsun?’ sorusu.
Gitmesi gerekiyordu; gitti. Ve benimse ölmem gerekiyordu öldüm.

Hєrkєs bilsiη istєdim nasıl sevdim bєη

Hєrkєs duysuη istєdim ηєyє dirєηdim bєη

NєLєr gördü gözlerim nєlєr duydum diηlєdim

aşk böylєysє sєvmєyiη sєvmєyiη bєηi

Zamaη dursuη istєdim bugüη pєsєttim bєη

Hєrkєs sussuη istєdim masal olayım bєη

EsEs

Ahh Efendim (asm) bir bilsen Halimi..
esir almış Şu nefsim bedenimi..

Şefkatinden bizleri mahrum etme
Sevgili!!..

Sen (asm) vuslata ererken bize ;
Hasret gülleri..

Ahh Efendim (asm) varsaydım yanına
eşiğine yüz sürseydim kapına

EsEs

Daha cesurum artık.. Keske Dememek İçin Çabalamıyorum.
İçimde Büyütmüyorum Hiçbirşeyi Ve Kimseye Hiç Hayatımdan Çıkmayacakmış Gibi Davranmıyorum… Gitmek İsteyene Bir Yolda Ben Çiziyorum… Çok Umursamıyorum Ve Çok Anlam Yüklemiyorum Hiç Birşeye….Giderken ‘Benle’ Başlayan Cümleleri Dinlemiyorum Bile.. Sadece Tek Bir……… Cümle Söylüyorum .. “NEYSE.”…!

EsEs

akşam güneşi nasıl vurur denize
nasıl kızıl yol yaparsa;
elini tuttuğumda
gönlümden gönlüne öyle bir yol olur:
berrak parlak ışıl ışıl sevgi dolu;
- görebiliyor musun?-

ve bu;
saçlarından yansıyan ay ışığının
gönlüme fener gibi vuruşudur adeta
mutluluk sarhoşu sallanan başımın vakarlığında
nameler geçerken kulaklarımdan dizi dizi
anlarım ki ay ışığı ve akşam güneşi;
ancak senle güzeldir ve sensiz anlamsızdır

sensiz gözyaşlarım öyle sessiz akar ki;
daldan düşen incecik bir yaprağın salınışıdır adeta
o zaman görürüm ki;
adın ve mutluluğun anlamı o zaman benim için bir olurlar
ve yaşamı beraber anlamlı kılarlar

“ney”in huzur verici rüzgarında
coşkuyla kapanırken göz kapaklarım
içime sinen varlığının saadeti bir olup
alır beni sessiz bir koya götürür:
kuş sesleriyle işlenmiş
yeşille boyanmış
maviyle örtülmüş bir koya
sen ben; ellerin gözlerin yanakların
bileklerin ve yumuşak tenin
dahasına gerek var mı?

EsEs

Yağmur yağıyor.
Ve yere düşen her bir damlanın çıkardığı hoş ve tatlı ses beynimin en ücra köşelerine kadar işliyor
kalbimin taşlaşmaya yüz tutan noktalarına serpiyorum.
Sonsuzluğa dalmanın hazırlığı içinde bir an gözlerimi kapıyorum.
Gözlerimi açtığımda pencerenin kenarında
karşı binanın çatısında kanatlarını açmış
yağan yağmurla duş yapan bir kuşla karşılaşıyorum.
Daha da artan sağanak yağmura aldırış etmiyor.
İçimde bir an bir inkılap doğuyor.
Delicesine sağanak yağmurun altında koşmak.
Kime mi neye mi niçin mi? Hiç düşünmeden yokluğa meçhule…
Nasıl ulaşacağımı bilmediğim özgürlük sevdası için.
Dalgalarıyla sahilleri döven deniz kadar sebepsiz.
Fakat bir anlık.
Karşı binanın duvarlarına senelerin tozları dökülmüş.
Her zaman münzevileşen her zaman ölüme daha da yaklaşan bu bina.
Yağmur bu tozları yıkamak silmek istiyor.
O da biliyor bunun imkansız olduğunu ama bir çaba.
Belki de bir sevda. O da biliyor Ferhat’ın dağları deldiğinin koca bir yalan olduğunu!
Yağ yağmur yağ! Gönül ister ki hiç durma.
Fakat her aşkın bir bitişi her fırtınanın bir dinişi
her mumun bir sönüşü olduğu gibi sen de bizi bırakacaksın.
Dirilttiğin anılar yeniden cesetleşecek.
Özgürlükmüş sevgiymiş aşkmış. sensiz hiçbir anlamı yok bunların.
Hepsi sana muhtaç.
Ben bile…

EsEs

Hep böyle başlardı sana yazdığım mektuplar
İçimde acım artardı seni düşündüğüm anlar..
Ah sevgili!(!)
Seni sevmiştim de;
Ben bir sana aşık olmuştum
Gecenin sabahı beklediği gibi bekledim seni
Karanlıktan korkan çocuklar gibi korktum gibi korktum sensizlikten
Tam gelecek derken yıkıldım yeniden..
Ölümün hayatı kıskandığı gibi kıskandım seni
Gözlerimin her aldığı noktada gördüm seni
Her şeye inat sevdim seni
Gecenin zifiri karanlığına inat sevdim seni
Kahpe İstanbul’a inat sevdim seni
Gözlerimden akan yaşa inat..
Ve sevgili ihanetine inat sevdim seni
Kendine yapılan adaletsizliğe kızarken
Bana yaptığın adaletsizliğe rağmen sevdim seni!!!
Seni düşünmekten unuttum kendimi
Nasıl da sevdim derken terkettin beni
Oysa bütün sevdalara inat sevdim seni
Hani bir gün dönecektin geri..
Döndün de bulamadın mı yar beni(!)
Nasıl da tam kavuştuk derken
Sensizlikte bıraktın beni…
Gene de aşığım sana
İhanetini düşünmeden
Beni yarı yolda bırakmana rağmen
Denizin dalgadan vazgeçemediği gibi
Vazgeçemiyorum senden…
Kaybettim seni aradım da
Bulamadım karşımdayken..

EsEs