Ben seni hayallerime sığdıramıyorum, her şey o kadar farklı ki; ben seninle her şeyi planlıca değil, sınırsızca yaşamak istiyorum. Ben sana içten içe akarken, hatta içinde savaşları kazanıp o temiz yüreğini fethetmek istiyorum.

Ürkmeden Layıkıyla Yaşadığım Aşksın; korkusuz, cesur, bir o kadar da aciz kalıyorum bazen. Gelsem korkacak, koşsam kaçacak gibisin. Kendimi sana karşı ayarlayamıyorum. Beynimde seninle ilgili kareler yer değiştiriyor: Gözlerimden film şeriti gibi akıp gidiyor… Sen gülümsüyorsun, ben ise mutluluğuna ayna oluyorum. Ben sensiz olamıyorum, işte sen bunu kabul etmek istemiyorsun.

Bakakaldığım yollar sana geliyor. İçimde bir ümit, kalbimde sevgi yoğunluğu… Yüreğimde sensizliğin bıraktığı uçurum; düşmek istemesem de sana doğru son hızla düşüyorum. Nasıl da gelmiştim bu yerlere hesap edemeden, planlamadan, beklenti içinde olmadan sana koşuyorken; sen ardına bile dönüp bakmıyorsun.

Kalbin kime ait?

Sen kimi seviyorsun; beni mi bensizliği mi? – Bence sen, bensizlikteki beni seviyorsun…

Ben ise, kendi hayalimde kalsa bile, seni sensizlikte bile seviyorum…

Gittiğim her adımda ardıma dönüp bakma telaşım var. Sana koşarak gelsem bile bir türlü sana yaklaşamıyorum. Bugüne kadar neleri elde ettin, neleri kaybettin… Neleri kazanmaya çalışırken, neleri yitirdin farkında olmadan… Sevmek emek istiyor sevgili, o emek ise seni kazanmaktan geçiyor. Sen başka gözlere bakarken bile, sen “galiba seviyorum” dediğin anlarda bile, İçindeki fırtınayı görüyordum. Korkularının ne derece büyük olduğunu biliyor ama bir şeyler yapamıyordum. Sen sevilecek kadınsın ve unutulmayacak kadar derin duygular besliyorum sana karşı…

Seninle yürüdüğüm bu yol hiç son bulmayacak. Belki sen son hızla kaçmaya devam ederken ben yorulmadan bıkmadan ardından geleceğim. Seni sevmekten hiç vazgeçmeyeceğim. Pişmanlıklar belki bizi biraz daha bağlayacak birbirimize, gözlerimiz birbirine kenetlenirken ellerimiz hiç ayrılmayacak ve zamanı gelecek “ben seni çok seviyorum” diyeceksin. Tıpkı içten içe benim sana dediğim gibi…

Seninle vakit akıp gidiyor. Doyamadan, anlamadan-anlatamadan… Bir de dokunamadan geçen vakitlerin acizliğini anlatamam. Seninle bir saniye geçen onca yılıma bedel… Ben hiç yaşamadığımı seni tanıyınca anladım. Ben böyle bir sevgi yoğunluğunu çok sevdim dediğim kişiye bile hissetmemişim. Senin korkuların kadar benim de var. Bu korkuda duygularından emin olamadıysan korkusudur.

Hayallerimin prensesi, selam olsun sana, selam olsun seni sevenlere, selam olsun yalnızlığımızı kutlayanlara. Ne güzeldi değil mi yalnızken keşke sevebilsem dediğimiz zamanlar. Sanırım insanlar duygularında güvensizlik yaşıyor, bu da korkuların devamlı ön planda olmasını sağlıyor ve sonrasında endişeler duyguları etkiliyor. Ben seninle hiç bir şeyden korkmuyorum. Güçlü hissediyorum seninle kendimi, gizli kahramanın oluveriyorum hayallerimde…

Sen sevdiğimsin ile başlayan upuzun bir şarkı ve güzel bir aşk, içim yanıyor delirecek gibiyim. Ne diyeceğimi nasıl anlatacağımı inan bilmiyorum. İçimde kor yaktıkça yakıyor. Nereye baksam sen, ne dinlesem sen, sabahım sen, gecem gündüzüm sen, her bir şeyde sen… Gözlerinin içine bakarak, avuçlarının içine sıkıştırdığım kalbimi sana hediye ediyorum… Dile getiremediğim ama sevgi olduğuna emin olduğum halde tüketilmemesi basit düşünülmemesi adına sustuğum… “hayatta ürkmeden layıkıyla yaşatacağım aşksın” dediğimde bile anlatamadığım… Hayatıma renk yüreğime heyecan katan sen…

Unutamadığım, anlatamadığım onca şey varken sessizce başımı ellerimin arasına alıp düşündüğümsün. Yumruklarımı sıktığım, bir yerlere vurmak isteyip incinmenden korktuğumsun. Hangi şarkıyı sana adlandırsam. Hangisini dinlesem de seni anlatmaya yetecek ki, özlenmeyi, düşünülmeyi, beklenilmeyi; sen sevilmeyi hak eden bir kadınsın… İçimde büyüyen bu yangına kapılıp kül olmaktan korkmuyorum. Seni hayatının tümüne ortak edecek, sevecek sayacak, yüceltecek, senin için ölmeyecek ama senin için ölümü göze alabilecek birine hayır mı diyeceksin?

Gözlerimden sakınacağım… Gözlerin dolduğunda ben ağlayacağım. Canın yandığında ben sızlayacağım. Sabahlara kadar uyumayıp bir şeyleri karalarken, dile getiremediğim duygularımı, sana yazdıklarımı; sanki gözlerine bakıp söylüyor gibi hissediyorum. Haftanın günlerini sana göre belirlemek saati sana göre ayarlamak, hatta ve hatta acaba ne yapıyor diye düşünmek sana biraz daha yakınlaştırıyor sevgili; sen adlandıramadığım aşksın, sen dillendiremediğim sevdasın… Sen bitmeyen şarkımsın. Nefes oluyorsun bana, daha ne kadar bekleyeceksin…

Ben gözlerine dolup yanaklarında yaşamak dudaklarında söylenip kalbinde atmak istiyorum. Ben seni çılgınca sevmek istiyorum. Düşünsene sevgili, sevgilim dememek için ne kadar çırpındığımı… “aaa nasıl olur böyle” diye söylememen için abartı olmasa da abartılı düşünmemen için ne kadar kasıldığımı… Yine de yüzüme gülerken “acaba ümit mi veriyorum” düşüncelerinde beni de boğuyorsun; öldürüyorsun… Garezin mi var bana karşı, suçlu ilan ediyorsun… İdam cezamı kesiyorsun. Ama ben yine de seni seviyorum.

Ben seni hayallerime sığdıramıyorum, her şey o kadar farklı ki; ben seninle her şeyi planlıca değil, sınırsızca yaşamak istiyorum. Ben sana içten içe akarken, hatta içinde savaşları kazanıp o temiz yüreğini fethetmek istiyorum. Generalimsin, aşkının askeri olarak, bir dediğini iki etmeyecek kadar korkak, uğruna ölebilecek kadar da cesurum. Hayatta paylaşmayı bir kenara koy; dedirtmeden yaşatmak, yaşadıkça da mutlu olmanı istiyorum. Ben sensiz anları hiç sevmiyorum, senden uzak olmak bana koyuyor. Bekle dedin bekliyorum zaten; zaman dediğin akıp gitmiyor mu? Ömrümüzden ömür tükenmiyor mu?

Anlayacağın, bu hayatın kavgasını da seninle vermek istiyorum. Yenileceksem de seninle yenileyim. Aşkının gazisi olmak istiyorum. Senin kurşununla değil, sana gelen kurşunlara siper olayım… Öleceksem de uğrunda öleyim. Ben yazarak değil, gözlerinin içine bakıp delice, seni seviyorum demek istiyorum.

Aşkına amadeyim… Ben sendeyim, ben seninim. Ben seni seven biriyim.

Erdal BABÜR

İnsan nasıl onca insanın içinde kendini yalnız hissedebilir ki? Ben hissediyorum, işte. Belki de havalardandır. Hani onlar da öyle oluyor ya. Sabahtan neşelenip öğleden sonra bulutlanıyor. Ardından şıpır şıpır yağmur. Bu günlerde de ben öyleyim işte. Ne zaman güneş açacağım, ne zaman yağacağım belli değil. Bende, çok eskilerde kalan bir hatıra var gözlerimde.

Gök gürleyip şimşekler şakıyor üzerimde. Şu an yağmurlar süzülüyor gözlerimden. Yağmurlu gözlerle pencereyi kapatıyorum.

Elveda

Metin Karsak

Bu fotoğrafları çektirmek akıl karı değildi… Beyazlara bürünürken, onlara bakıp da kahrolmak için midir, kendimizi belgelemek!
Ne kadar mutlu olduğumuzu bir zamanlar, ne kadar güleç olduğunu yüzlerimizin ve ne kadar genç olduğumuzu imgelemek için miydi çabalarımız?
“Şimdi çek hatıra kalsın”

“Şimdi” çekilenin, beklenen an geldiğinde, “o”na bakıp da hüzzam mıdır değeri?
Yaza bakarken kışa tutkunluğumdur haykırışım!
Bu “yeryüzünün” vadilerinden geçerken açık mavi ırmaklarım, ne kadar da güzeldi dünya, ne kadar da kolaydı kulluğum!
Yüreğinin bastığı kaldırımlara basıyorum hergün, hergünüme bir gün, süre uzatımı vererek yaşıyorum. Gelecek misin? Ve ben daha kaç gün bu yorgun adama “ek süreler” vererek kandıracağım onu…
Seni söylüyor her şey;
Yeryüzünden gökkuşağını seyretmek gibidir seni düşünmek…
Ütopik çıkmazlarım var şimdi benim. Düşündükçe delirten ateş gömleği yalnızlıklar… Her giydiğimde soyarcasına tenimi ve sensizliğime benzin dökerek yakar beni…
Şekillenmeyecek bu cümleler, afilli laflar yok bundan öte… İnce seranomiler eşliğinde aşkın kutsiyetinden de yazmayacağım…
Yemin olsun hiç tüketmedim bu aşkı, hiç durmadı bu su yerinde; hep sen saydım günleri, hep sen vardın;
Borsa tepe taklak olmuşken de seni düşündüm,
bir bomba patlıyorken de!
Çamaşır makinem dönüyorken de sen vardın aklımda,
güvercinler balkonu pisliyorken de…
Çok çabuk unuttun!
Bense yapamadım!
Son indiğim limanda kaldı herşeyim!
O limanda senin gözlerin varken nasıl gidebilirdim ki!
O limanda her şeyim varken; NASIL ?…
Hüzünlü şarkılar dinliyorum, her mısrasında sen kokuyorsun!
Rüzgarda savrulan saçlarını işitiyor kulaklarım ve her mevsim titreyen ellerin geliyor aklıma; Hani hep üşürdün ya?
Hep “o canım ellerini” ısıtmak için, ellerimi birleştirir, parmaklarını avucumun içine alır, buğu buğu nefes verirdim ellerine?
-Şimdi nasılsın aşkım?” Hala üşüyor mu ellerin…
Bende kansızlık başladı kanıyor her bir yerim…

Bu gece gözlerim kaydı, dayanamadım baktım…
Sıra sıra dizilmiş, beni söylemiş gibiydi yıldızlar…
Bir şiir gibiydiler hepsi; “son gecem olsa da görsem” diye, hasret ve özlemle, bir de tutkuyla baktım hepsine…
Tüm ferasetimle dikildim cumba dibine;
Kanımı damıttığım gecelerden biri daha ipil ipil akıyor.
Görüyorum!
Görüyorum;
beynimden dökülen her cümleyi, kalbime akarken görüyorum. Kalbime akıttığım her satırı savururken yıldızlara…
Bu ne zor bir gece…
Bu nasıl uyku aralığı;
rüyalarımdan yırtarak evren kabuslarına tutulup da
yakarcasına bedeni, eritircesine cismi…
Her söylediğim yankı olup neden geri geliyor?
Ve neden her düşlediğimde seni,
Hep canımdan can gidiyor!
Bu fotoğrafları yakmasını da bilirim, senden kalan herşeyi atmasını da…
Kalbime girenleri, dışarı almak için yapacak hiçbirşeyimin olmaması ne kadar da acı!
Yaza bakarken kışa tutkunluğumdur haykırışım!
Bu “yeryüzünün” vadilerinden geçerken açık mavi ırmaklarım, ne kadar da güzeldi dünya, ne kadar da kolaydı kulluğum!
Yüreğinin bastığı kaldırımlara basıyorum hergün, hergünüme bir gün, süre uzatımı vererek yaşıyorum. Gelecek misin? Ve ben daha kaç gün bu yorgun adama “ek süreler” vererek kandıracağım onu…

Metin Karsak

Ne kadar kolay gelir değil mi ?unuttum? demek? Unutmaktan bile kolay…

Sen neyi unuttun dostum bana o unuttuklarını anlat bakalım. Beraber yürüdüğünüz sokaklarımı unuttun? Birlikteliğinizin başladığı tarihi mi yoksa? Yoksa ilk öpüştüğünüz yeri mi? Hangisini unuttun dostum?..

Güldürme beni…

Senin gözlerinin içine bakşını unutabildin mi? Ordan kalbine kadar inişini ve damarlarına dağılışını…

Senin adını her söylediğinde içinde birşeylerin akıp gittiğini unutabildin mi? Onun o sesindeki tınının hiç bir müzik aletinden çıkamayacağını ve en sevdiğin şarkının onun iki dudağı arasından çıkan ?SENİ SEVİYORUM? cümlesi olduğunu mu?..

Ellerinin seni ne güzel okşadığını unutabildin mi? Her dokunduğunda hayata yeniden başladığını ve seni hiç inmeyeceğini sandığın bulutların üzerine çıkardığını mı?..

Teninin kokusunu unutabildin mi? Her kokladığında sanki cennet bahçelerindeki o çiçekleri kokladığını sandığını ve seni senden aldığını mı?…

Güldürme beni dostum. Unuttum demek bile hatırlamaktır unuttun mu yoksa?

Hiç bir şeyi unutamazsın unutma…

Sil artık o göz yaşlarını. Yeter artık ağlama. Kabullenmeye çalış. Hayat ne olursa olsun devam ediyor…

Biliyorum zor alışması yalnızlığa. Ve biliyorum unutmaya çalışacaksın sürekli ama uğraşma… Zaman kaybından başka bir işe yaramayacak.

Kolay değil dostum yaşanmışları, paylaşılan zamanları unutmak. Bırak oyun oynamayı kendinle. Biliyorum seviyorsun hala çılgınca ve biliyorum yerine koyamayacaksın kimseyi. Bakarsın yanında birisi olur yerini alamasada.

Kapat kalbinin yanan kısmını artık. İsyan etme hayata. şimdi dört elle sarılmalısın hayata. O seni böyle güçsüz görmek ister miydi? Hiç sanmıyorum. Sen dimdik durmalısın, hayata karşı koymalısın. Yıkılmadan yürümelisin yalnızsın artık… Seni kaldıracak birini arama…

Hadi şimdi kalk ve yüzünü yıka. Sil şu gözündeki yaşlar?. Aynada kendine bir bak ve gör artık arkanda sana gülümseyen kimsenin olmadığını. Unutmaya çalışma. Her unutmak istediğinde daha dibe indiğini unutma. Yaşamısını öğren artık yanında o olmadan.

Hadi dostum. Toparla kendini dışarı çıkıyoruz. Tüm unutanların ve unutulmuşların yanına gidiyoruz…

Dursun Çavuş
13.07.2005

ELEŞTİRİLERE AÇIĞIM ARKADAŞLAR
ACI VEYA TATLI
SEVGİLER SAYGILAR.

Kaybedilenler yok aslında, her paylaşım uzaklık içinde bile olsa aşka çıkıyor..
Kontrol edemediğini söylediğin duygulara esprilerle yaklaşmak savunmalarla oyun oynamak gibi..
Yakınımda durduğun zaman gözlerinden geçenleri ve söylediklerinin satır aralarını bilmesem kalmazdım..
Aynı duygularla büyümenin verdiği bir güven bu belki, yazık olmasın diyordum ya bu aşka kendi sıramı savdım, şimdi sende..
Ruhumuzun birlikteliğini yazgı saysak yanlış olmaz, hayat çizgisini bunca zaman bize çizmiş gibi..
Ben seni özlerken, sen özlemezsen olmaz ki..
Belki de birbirimize büyürken sevmeyi öğrendik korkulardan önce, şimdi o korkulara bırakmak yürekleri, haksızlık oluyor..
Canım desem ben sana..
Gece mavisi gözlerine uyuyorum desem..
Yıldızları toplayıp her birinde biz’e şükretsem..
Canım desem ve yankılansa yüreğinden..

(31.Mart.2005)

Seni anlatamıyorum aşkım anlatamıyorum.çevremdeki herkes benim
baştan başa değiştiğimi söylüyor,bilmiyorlar ki; Allahım bana bir
melek gönderdi hayatımı değiştirdi.artık yüzümde neşe gülücükler eksik
olmuyor.sen bu bedene ruh verdin.damarlarımda eskimiş kanı yeniledin
damarlarımda kan dolaşıyor artık.bir an olsun aklımdan kalbimden
çıkmıyorsun,aldığım nefesin ne kadar değerli olduğunu senle
anladım.seni bir an bile,unutmaya tahamulum yok bir tanem.dokunmasam
da ellerine,gözyaşların süzülmeden dudaklarına öpmesem de
kirpiklerindeyken,uğrunda binlerce kez canımı feda etmek isterken,bir
tek canımla seni bir an bile mutlu etme imkanını şuan yakalayamasam da
ömrümüzn sonuna kadar ellerimle okşayamasam o güzel
saçlarını,öpemesemde tek tek o saçlarının tellerini,saçlarının teninin
kokusunu içime doyasıya almasamda,sıcaklığını hissetmesemde kurban
olacak kadar seviyorum seni bir tanem.seni sevmekten, sana değer
vermekten, sana kurban olmaktan, senin için köle olmaktan hiçbir zaman
vazgeçmeyecem.sana kavuşmak için bu beden,bu ruh ,bu deli,bu aşık
herşeyi yapacaktır.herşeyim,canım birtanem,tatlı bebeğim,biricik
sevgilim,hayatımın anlamı,kalbimin tek sahibi,rüyalarımın
prensesi,gönlümün tek karanfili,yüreğimin sesi,gecemin
yıldızı,gündüzümün güneşisin sen, sen benimsin.kalbimle yüreğimle
samimyetimle sıcaklığımla ruhumla bedenimle,çocuksu
hisslerimle,deliliğimle sevgimle,saygımla,sana verdiğim
değerle,dürüstlüğümle kısacası herşeyimle; kalbin en derin ve en
anlamlı yerinden kopmuş gelen duyguyu sesimin çıkabildiği en yüksek
haykırışla söylüyorum ta bulunduğun yere sesim yetişsin diye SENİ
SEVİYORUM VE SANA KURBAN OLAYIM AŞKIM.öğretmenin sensiz yapamaz…seni
çok seviyorum hayatım…

Kendine iyi bak, derler ve giderler. Seni suskunluga mahkum edip giderler.
Seni parçalara ayirip, en büyük parçayi yanlarina alip giderler. Seni senden
alip giderler. Daha kötüsü suçlayamazsin onlari tüm bunlar için. Kendine
iyi bak deyip gidenin geçerli bir nedeni vardir elbet. Suçlatmaz kendini.
Savasmadiklari için kizarsin ama suçlayamazsin. Savasmislarsa, yenildikleri
için kizarsin ama suçlayamazsin.
*Yenildigin için kizarsin ama suçlayamazsin*
Ayriligin kaçinilmazligina inandirir seni, kendine iyi bak, derler ve
giderler. Elinden umutlarini, düslerini, sevgilerini alip giderler. Bir tek
anilari birakirlar geride, bir de hatirladikça gözyaslarina bogulasin diye
unutulmayan nagmeler. Arkalarina bakmadan çekip giderler eger yalniz
kalmissan, çünkü insafsizliklarini görmek istemezler. Hersey o saniye orada
bitsin, kapansin bu sayfa isterler.
“Bitti” diyemedikleri için , kendine iyi bak derler.
“Kirildim ve affedemiyorum” diyemedikleri için kendine iyi bak derler.
“Seni istemiyorum artik, hayatimdan çikaracagim ama bil ki hiç
unutmayacagim” diyemedikleri için kendine iyi bak derler.
“Biliyorum çok kanayacaksin ama daha iyisini yapamiyorum” diyemedikleri için
kendine iyi bak derler.
Vicdanlarini rahatlatmak için kendine iyi bak derler, çünkü o kan uzun süre
akacaktir ve o yara asla kapanmayacaktir,
bilirler.
Kendine iyi bak bir noktadir çogu zaman. Kendine iyi bak deme bana, sadece
kötülükler noktalansin isterim ben. Oysa sen iyisin….
*Sen gözümdeki isik, dudagimdaki tebessüm, sen içimdeki sevinçssin. Sen
hayatima renk katan, sen yüregimdeki çarpinti, sen hayatimdaki nesesin. Sen
yolumu aydinlatan, sen dert ortagim, sen gönül yoldasim, sen bir tanesin.
Kendine iyi bak deme bana. Nokta koyma. Keske böyle yasanmasaydi bazi
seyler, keske affedebilsen beni, keske ben de affedebilsem.. Keske
döndürebilsek zamani geriye. Keske bugünkü aklimizla yasasak herseyi bastan.
Nafile…Ama yine de, gitmesen olmaz mi? Bitmesek olmaz mi? Sen eksikken,
ben nasil tam olurum? Senden kalan boslugu kimlerle doldururum? Savassak
aramiza giren seytanla olmaz mi? Hani büyük asklar her türlü engeli asardi,
hani gerçek dostluklar her sinavi geçerdi, hani sevgi eninde sonunda
kazanirdi? Hani hayatta hiç kirlenmeyecek degerler vardi? Hani en büyük
zaferler, en kanli savaslarin ardindan kazanilirdi? Bunlarin hepsi yalan
mi?… Sahiden…, gitmesen olmaz mi? Bitmesek olmaz mi? Peki o zaman…
Senin istedigin gibi olsun… Öyleyse…Sen de “Kendine Iyi Bak.”