Bir acın kaldı…
Ve acınla… acılarla başbaşayım şimdi… Karanlık da bastırmıştır. Arada bir karanlığı yırtarım ümidiyle, kendimi yine karanlığın hâkim olduğu yere; dışarı atıyorum. Amaçsızlık içerisinde biryerlere doğru yürümenin sızısını yüreğimde taşıyarak adımlıyorum caddeleri… sokakları… kuytulukları… Dışarıda olmama, kendimi can havliyle dışarı atmama rağmen, zihnimdeki işgalcilerden kurtulamıyorum. Bir türlü bırakmıyorlar peşimi… Zira; onları da içinde taşıyan yürek de benimle… O zaman; nereye giderseniz gidin, içiniz rahat değilse, rahat olamayacağınız düşüncesi geliyor aklıma… Şiirler ve türküler yine yanımda… Acı yine benimle…
Bir acın kaldı…
Sözlerden yardım istiyorum ve sözler terketmiyor beni… Sizin dostluğunuz sürdükçe; onlardan ihanet ve terketme gibi bir davranış göremezsiniz. Bunu; ancak ve ancak insanlar yapar size… Terkedilme ve ihanetin acısını yaşayan; vefasızlığa lügâtinde yer veren insandır; diyorum. Ve…
Gece bağrıma bir hançer gibi saplanıyor. Ve ben ellerimi tutuyorum geceye karşı… Geceler ki; hep beni derinden yaralıyor. Her gelişinde acıdan bir otağ kuruyor içime… Katmer katmer sızının; içten içe yaktığını hissediyorum bedenimi… Caddelerdeki neon ışıkları; hiç bir şey ifade etmiyor bana… Ne kendime bir şey anlatabiliyorum, ne de başkalarına… Vitrinlerin anlamsızlaştığını görmek ne kötü… Neyin hayalini kuruyordu zihnim… Sevdadan… aşktan… dostluktan yana… Ya bunlar neyin nesi? Anlaşılmamak için ne yaptım? Kimi yaşadığının farkında… Kimiyse yaşamadığının… İnsanlar geçiyor bir bir önümden… Ben ise; düşüncelerini okumayı arzu ediyorum önümden geçip gidenlerin… Onlar da bilmek istiyorlar mı başkalarının ne düşündüğünü acaba? Hüzünlü türkülerle doluyor yüreğim… İçimi kaplayan sitem rüzgârlarına dayanamıyorum; etrafı bürüyen kopkoyu yalnızlık sonrasında… Ah bu yalnızlık rıhtımı… Vapurlar hep tek kişiyi almak için yanaşıyorlar limana… Ah bilseniz; bir kuş olmayı ne kadar isterdim. Ya da; turna katarının bir üyesi olmayı…
Yüreği yüreğime denk bir sevda için ağlıyorum. Ve kimse bilmiyor ağladığımı… Herkes kendi dünyasında dolaşıp, kendi dünyasından haber veriyor. Başka dünyaların acısıyla sarsılanları arıyorum. Bir hicran yarasıdır tutturmuş gidiyor ruhum… Düştüğüm çemberden çıkamıyorum. Kuytularda dolaşıyorum, sığınacak bir kuytu bulamıyorum. Kimi arıyorum… Kime yalvarıyorum…
Ah sükût… ah sükût… diyen yangınlı bir sesle kısılıyor nefesim… Düşüp bir köşede öylece kalıyorum.
Bir acın kaldı…
Sonra kitaplara, düşüncelere, dört duvar arasına, gecenin sunduğu acılara geri dönüyorum. Yeni yorgunluklara ve yeni yalnızlıklara kapı açmak için…
Kitaplara bakarken; kavgalar geliyor aklıma… İnsanların kitaplarda yazılı olanlardan ötürü birbirleriyle ettikleri kavgalar… Sonu ihtilallerle, savaşlarla, kıyımlarla, zulümlerle, hapislerle biten kavgalar… Halbuki; onlar orada; sayfalarında yazılı olanlar için kavga edenleri duymayarak, hiç kavga etmeden, birbirleriyle sürtüşmeden öylece duruyorlar. Sakin ve sessiz, kendilerini tozlu raflardan alıp okuyacak birilerini bekleyerek… Aralarında ne gruplaşma ve ne de bölünme var. Acaba; kendilerini bahane ederek kavga eden, ölümlere ve zulümlere yolaçan insanlar hakkında ne düşünüyor kitaplar? Hem de; okumadıkları, incelemedikleri, araştırmadıkları ve düşünmedikleri halde…
Tabiî ki; kitapların bu konudaki düşüncelerini öğrenmenin yolu, yine onları açıp okumaktan geçiyor. Zira, okumadan, ne acılar öğrenilir, ne de düşünceler… Ne acılara hükmedilir, ne de düşüncelere…
Bir acın kaldı…gecelerden…
Bir acın kaldı…gündüzlerden…
Bir acın kaldı…gidenlerden…
Bir acın kaldı…hüzünlerden…

EsEs

Adı hüzün olsun bu gerçeğin.
Ayrılığın tekil sızısını hissetmenin
Ve senden sonraki yaşantımın,

Adı hüzün olsun!

Öteki renklerini aldığın,
Tek mevsimlik dünyamın,
Ve senden bana kalanların,
Rotasız başlayan yolculuğumun,
Her limanda yüzleştiğim sensizliğin,
Adı hüzün olsun!

Bir türlü gelmeyen geleceklerin,
Bir yarısı sende kalan geçmişin,
Ve her gün biraz daha kaybolan iyimserliğimin,
Adı hüzün olsun!

Gittikçe tuhaflaşan tavırlarımın,
Azalan ideallerimin,
Alışkanlık haline gelen sıradanlıkların
Birbirine benzeyen her günün
Adı hüzün olsun!

Aklımda kalan şarkı sözlerinin,
Anılarını sakladığım kirli odamın,
Yağan yağmurun,
Cama dayanmış soluk yüzümün,
İçimde ağlayan çocuğun,
Adı hüzün olsun!

Artık gelmeyeceğine olan inancımın,
Eksik yüreğimin, göremediğim renklerin,
Sensizliğin, yarım kalmışlığın,
Adı hüzün olsun!

Değişmeyen şeylerin,
Aynı filmin tekrarına benzeyen rüyaların,
Sadakatini elden bırakmayan gönlümün,
İçimdeki yalnız şairin, bu yaşantının,
Ve bu şiirin adı hüzün olsun..!

EsEs

Bir gece ansızın uyandım
Seni görmüştüm rüyamda
Birkez daha seni nekadar çok özledigimi anladım
Biran içimden birşeyler süzüldügünü farkettim
Gözlerimden akan yaşlarım kalbime kan gibi damlıyordu
O an cığlık atasım geldi
Ne yazıkki korktum bagıramadım
Yastıgıma sarıldım
O an öyle çok istedimki yanımda olmanı
Yanımda olup bana sarılmanı
Gözüm hep karşımda duran resmindeydi
Ne güzel bakıyordun
Hep dedim kendime sabret sabret
Artık olmuyor bitanem yapamıyorum
Sensizliğe dayanamıyorum
Dışarda yagmur
Gözümde yaş
Yüregimde yanan ateş
Bana acı veriyorr
Bilmiyorum bilemiyorum sensizliğe dayanırmı bu yürek
Seni sevdim seni çok sevdim
Ama kahretsin hala seviyorum…

EsEs

Suskunluğun misafiri olmaktan haz alıyor yüreğim!

Musalla taşındaki cesedin suskunluğu kadar suskunum!

Konuşmalara küstüm! Gemilerim artık kendime yol alıyor.

Her zaman her yerde her istenileni anlatamıyorum.

Kime neyi nasıl ispatlayacaksın! o halde suskunluğun elini tutuyorum.

Merhem tutmaz öyle yaralarım var ki! Konuşamıyorum…

İçime atıp susuyorum.

Kurşun geçmez şartlanmış beyinlere söz geçiremiyorum.

Sayfalarca susuyorum.

Kelimelerimin dinlenmeye en çok muhtaç olduğu anlarda

Beni anlayacak bana derman olacak birini aradığımda

O çok (boş) konuşanlar kaçıyor.

Sokağımın gece yarısı suskunluğa terk edildiği gibi

Bende yüreğimi suskunluğun kucağına bırakıyorum

Konuştuğum zaman mahkûm

Sustuğum zaman zanlı muamelesi görüyorum.

Ne yapacaksın kime gideceksin…

Anlamsız konuşmalardan kendime sığınıyorum

Zor olanı tercih ettim sustum…

Boğazıma dizilmiş sözcükleri söylemeden haykıramadan içime atarak…

Bir bilseler susan birinin gözlerinde çuvallar dolusu kelime olduğunu

Ve yine bir bilseler söz tükenmişse en güzel cevabın susmak olduğunu…

Tarif edemediğim acıları

Hayal kırıklıklarımı susuşlarımla örtüyorum.

Yüreğimin en ücra köşelerine inen zehirli oklardan

Canım çok yandı!

Konuşursam;

Kırmaktan kırılmaktan

Gözyaşlarımı tutamamaktan

Kelimeleri yan yana getirememekten

Yaralı kelimeler sunmaktan korkuyorum.

Geri alınmayacak kelimeler adına; ağzımın sürgüsünü çektim!

Şuan boğazımda düğümlenen kelimeleri çarmıha germekle meşgulüm

Sustum…

Ben sustukça suskunluğumun üstüne düşman gibi sözcükler yağsa da

İncitseler de beni artık vakit susma vaktidir

Korkup kaçtı

Suçunu kabul etti

Haksız olduğunu kabullendi diyecekler…

Desinler… Dudağım mühürlü!

Duygularım susuşlarımda saklı kalacak.

Yıllardır biriktirdiğim hiç kullanılmamış kelimelerimi

Devren satılığa çıkarıyorum. İlan verdim!

Alan olmazsa kalbimin morgunda biriktireceğim…

Sahi her susan haksız mıdır?

Belki de her Suskunluğun arka planında ciltler dolusu anlamlar vardır.

Kim bilir!

Ve bir gün Söylenmemiş cümlelerimi zulama koyup gideceğim bu şehirden

Varsın kaçtı desinler…

Susacağım!
Derin denizleri her rüzgâr dalgalandıramaz…

EsEs

Ateş düştü bağrıma acı haberini duyunca,
Vatan diye kükreyişin çınladı kulaklarımda,
Fırtınalı dağların ulaşılmaz yamaçlarında,
Can veriyor canım Muhsin yazıcı oğlu,

Duyunca solu verdi alperenin gül rengi,
Başbuğlar ölmez diye Türk milleti kükredi,
Gök sunun ıssız dağlarımı seni gizledi,
Can veriyor canım Muhsin yazıcı oğlu,

Sarı kamış şehitleri geldi birden aklıma,
Sendemi onlar gibi kaldın karlar altında,
Bir haberin bile gelmedi kırk saat oldu da,
Can veriyor canım Muhsin yazıcı oğlu,

Anlayamadık ki alınyazısı, kadermi bu,
Yoksa çakalların kurduğu sinsice pusumu,
Gel artık koca reis gel, bize ıstıraptır bu,
Can veriyor canım Muhsin yazıcı oğlu,

Bir haber duyduk sağlığı yerinde dediler,
Yanan ciğerlere buz gibi sular döktüler
Oysaki yalanmış bütün duyduğum haberler,
Can veriyor canım Muhsin yazıcı oğlu,

Dön artık koca reis dön ümitler tükeniyor,
Boynu bükük alperenler sokaklara dökülüyor,
Yetim koyma bizleri Türk milleti ağlıyor,
Can veriyor canım Muhsin yazıcı oğlu,

Bakıyorum haberlere haber yok senden,
Bu nasıl bir devlet utanıyorum kendimden,
Bu kadar ilerlemiş teknolojimiz varken,
Can veriyor canım Muhsin yazıcı oğlu,

Yalvarıyorum ALLAH’ıma ellerim semada,
Kurtar onu yarabbi bağışla bu cihana,
Bıraktılar koca reisi karlı dağlar ardında,
Can veriyor canım Muhsin yazıcı oğlu…

Yandı yürekler yandı,köz düştü ocağımıza,
Tükendi takatin öldüğünü duyunca,
Unutulmaz bu acı ömrümüz boyunca,
Can verdi koca reis, ıssız dağlar ardında.

Allah Müslüman olan herkesi korusun.

Bedrettin Aydoğan 30/03/2009 Ankara

Ben hayatta en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpı bacaklarıyla -ha düştü ha düşecek
Nasıl koşarsa ardından bir devin

O çapkın babamı ben öyle sevdim
Bilmezdi ki oturduğumuz semti
Geldi mi de gidici – hep , hep acele işi
Çağın en güzel gözlü maarif müfettişi
Atlastan bakardım nereye gitti
Öyle öyle ezber ettim gurbeti

Sevinçten uçardım hasta oldum mu,
Kırkı geçerse ateş, çağırırlar İstanbul’a
Bi helallaşmak ister elbet , diğ’mi oğluyla!
Tifoyken başardım bu aşk oy’nunu,
Ohh dedim, göğsüne gömdüm burnumu,

En son teftişine çıkana değin
Koştururken ardından o uçmaktaki devin,
Daha başka tür aşklar, geniş sevdalar için
Açıldı nefesim, fikrim, canevim
Hayatta ben en çok babamı sevdim.

Can Yücel

Ağlama güzel gözlüm,yazıkdır göz yaşına
Bilinmezki ne gelir insan oğlunun başına.
Ortak et muhtaçları ekmeğine,aşına
Gözün,gönlün bol olsun,cömert ol kızım…

Güler yüz sadakadır,hep güleç görünesin,
Yaradanın eseridir,yaradılan bilesin
Sen insanları sevki,rabbimde seni sevsin,
Sev,say,kıymet ver,kıymetin olsun kızım…

Çalışki kısmetini yaradanım hep versin,
Zamanın sermayedir,kıymetini bilesin
Tembel kısmeti bekler,sen arayıp bulasın
İlim yolu hak yolu,her an varasın kızım…

Verdiğin sözü kesin yerine getiresin,
Erlik yürekle olur bunu iyi bilesin,
Hakkını hak sahibine gecikmeden veresin,
Özün sözün bir olsun,dürüst ol kızım…

Kin ile nefreti eşikden içeri sokma,
Haram lokmadan sakın,haram bir damla yutma
Güzel ahlaklı ol hep,yaradanı unutma
O her şeyin sahibi ,dilinden düşürme KIZIM..

Selver Kaplan

Öf bile demeyiniz, buyurdu yaradanım,
Seni çok seviyorum, sensin elbette canım,
Adını anmaktadır, bil ki damarda kanım,

Mümkün değil olması, senin gibi bir tanem,
Ey şefkat abidesi, canımın içi Annem.

Sinan Karakaş

Ya ellerin çok sıcak ya da benimkiler çok soğuk
Bacağım ağrıyor kanım akmıyor sanki donuk
Yüreğim üşüyor , yoksa ölecek miyim anne ?

Gözyaşım akmıyor nedense gözlerini ver anne
Ya sen ağlıyorsun ya da benim yüreğim
Canım acıyor içten içe ve donuyor elim
Bu sessizlik niye yoksa ölecek miyim anne ?

Isınmıyor ayaklarım nedense yüreğini ver anne
Ya bedenim ıslanmış ya da bedenimden canım çıkıyor
Selen öğretmenim nerde gözlerim hep onu arıyor
Bu ağıt bu figan kime , yoksa ölecek miyim anne ?

Güllerim kurumuş başucumda onlara gözyaşlarımı ver anne
Ya susuzluktan ağlıyorlar ya da benim acılarıma
Ve Selenim; gidersem iyi bak anama, kardeşime
Gülen gözlerin solmuş, yoksa ölecek miyim anne ?

Karanlık çöküyor odama ışığını ver anne
Ya benim gözlerim kararmış ya da güneşim doğmamış
Farkında mısın bilmiyorum anne gözlerin ıslanmış
Avuçların yaşla dolmuş , yoksa ölecek miyim anne ?

İsmail Sarıgene

6 ay kaç gün eder?
gecesiyle gündüzüyle kaç saat eder yarım yıl?
kaç dakika,kaç saniye oldu gittiqinden beri?
bilmiyorum…
tek bildiğim özLüyoRuMm!
6 ay önce bugün vazqeçtin benden ve bi aşkın görüp görebileceği en kötü şekilde kapıların ardında bıraktın beni…
6 ay önce bu gece deli gibi aglıyordum gidişine…artık agLayaMıyORuMm!
evet, 6 aydır bekliyorum daha bir ömürde bekleyebilirim ama neyi kimi bekleyeceğim?
ölümüne yeminler eden sen arkanı döndün bana..
bir damla gözyaşıma yakarken dünyayı, gidişinin ardından yağmurları misafir etti gözlerim…
yeni yeni anLıyorum
sen bana gitmek için geLmiştin…
sadece özLüyoRuMm!