Sevgim günden güne büyürken, içimdeki çocuk kaçıyordu senden korkuyordum rüzgarına kapılmaya
İçimdeki aşkın sayesinde karşı geliyordum sert fırtınalara
Sen yoktun ben her gece sensizliği alıp koynuma hüzünlü uykulara dalardım
Rüyamda göremeyince seni tekrar uyuyuncaya dek ağlardım

Kavuşmaktı hayalim ellerine sana tenine kavuşmak
Seninle gülmek seninle ağlamaktı hayalim yanlız sen ol yanımda ben her şeye razıyım kavuşmak uğruna
Seninle olmak senin olmak sen olmakti tek arzum mutlu günlere gecelere ermekti umutluydum.
Bir aydınlık bir yol bir fırsattı aradığım sana ulaşmak için
Uzayıp giden yollarda arıyordum o aydınlığı seni bulmak uğruna
Aşk uğrunda küçük bir umuttu benimkisi hayali sevgilim

Esin Soysal …. ( İstanbul – Eyüp )

Bilirim
Düşlerdeki pembe halini..
Yaşadım
Deniz kadar özgürlüğünü..
Bilirim
O en olmaz zamanlarda
Yüreğime vuran
Dalgalarındaki mavisini,
Ve sesini
Ve o hırçın
Deli dolu gidiş-gelişlerini
Ta içimde duyarım
Fırtına öncesi sessizliğideki
Nefesini..

Bana aşkı anlatma
Yaşadım,
Gönül gözümle
Yaşadım
Yüzümdeki gözümle..

Bilirim
Saflığın en beyazındaki
Dürüstlüğünü, güzelliğini
Sevginin ölmezliğini,
Asilliğini…
Bilirim
Kuşkulardaki gri rengini..
Yalnız kalışlarda
Gözyaşlarına isyakarlığını
Asiliğini..
Bilirim uzak bakışlardaki
Uzak kalışlardaki
Özlemlerini, erişilmezliğini
Ve çaresizliğini……

Bana aşkı anlatma
Yaşadım.
Uzak ihtimal tenlere açlığını
Ve o tenlerdeki
Sönmeyen, yakıcı sıcaklığını
Yaşadım..
İlmek ilmek,damla damla,
Atlamadan hiç bir evresini
Hiç bir sırasını..
Bilirim
Acılardaki, hüzünlerdeki
O geçmek bilmez gecelerdeki
Karaların en karasını…
Sen yaşamadın bilmezsin
Ayrılıkların o kapanmaz yarasını…

Bana aşkı anlatma… 
 
Necdet GÖKNİL

Siyah gecelerde yine beni nefsimle başbaşa koydun.
“aşk” ı bilirim derdin. Ama gördüm ki çok toydun.
Gönül soframdan bir şey yemeden ne çabuk doydun.

Ahmet Kik

Anla yarina daha cok var
Bugunse yikanmanin zamanidir prangalanmis yaralardan

Hem sen ki
bir ömre bedel iken…
neden korkuyla sekillenmis oyunlarin oyuncususun

bak istersen bana da
korkularim bile sevdana yesermis
bak sana bakislarimdaki tereddutlere
isiltili bir ay gecesindeki ask sarkisi kadar tutkulu

ben ki kendimi yeniliyorum sana
yeni bir ben yaratiyorum
siyirip kuf tutmus kabuklarimi ustumden

soyle o zaman neden kaciyorsun
kendinden mi
benden mi
yoksa o sen olmayan
ben hic olmayan
o gecmisin karanlik hayallarinden mi

biz olmayan bir korkunun esiriyiz belki simdi
gelecegi henuz yazmadik biz

neden bu teslimiyet o zaman
birak ask yikasin ruhundaki lekeleri
ki ruhum henuz hic tadmadi bahari

ilk baharim
senin umuda yikanmis ruhunda yasansin
bakir duygularim ilk senin oksamalarinda
ilk senin tadinda
ilk dudak darbende aksin sonsuzluga

Gassan Satar

Ben
Bir tek seni.
Bugün..
Yarın..
Ve daima
Hep seni seveceğim.

Kalbinde ben kaldıkça
Ve yaşadıkça..
Adının her harfine..
Kirpiğinin,
Saçının her teline..
Binlerce şiir yazacağım.

Yaşadığım her günün sonrası
Zindan karası gözlerin
Zindan karası saçların
Süslerdi gecelerimi.
Sen bilmezdin..
Ellerini ellerimde tuttuğumda
O karanlık gecelerde
Yıldızlar kadar ışıldayan bendim..
Her hangi bir gecede,
Gökyüzüne baksaydın beni görebilirdin .
Belki o zaman,
Ben diye ..
Ellerine, yüzüne
Bir avuç gökyüzü sürebilirdin.

Kır çiçekleri kadar keskin kokun vardı
Soluduğum havada.
İçtiğim her bardak çayda..
Her bardak suda..
İçtiğim her kadehte..
Yudumladığım sendin.
Bilmezdin.
Sen de içerken bir bak bardağına,
Kadehine..
Mutlaka beni göreceksin.
İşte o zaman..
İstersen..
Seni içtiğim gibi,
Sen de beni içeceksin.

Şimdi
Sen varsın ya dünyamda..
Artık sırtım gelmez yerlere…
Sen de kendini bana bırak
Mutluluk işte o zaman gelecek
Önümüzdeki bütün kapıları açılarak…

Artık biliyorum..
Her şey,
Gün gibi açık..
Gün gibi ortada…

Sen, /benim/
Günlerimi binbir renkte
Fener alaylarına döndüren..
üzümü güldüren
İyilik meleğimsin.
Sen, benim içinde yüzdüğüm
Denizimsin, okyanusumsun
Sen benim huzur bulduğum
Sessiz maviliğimsin.

Necdet Göknil

Ağzını açmaya kalksa sanki bütün lafları yutacak,
Ağzını açmaya kalksa sanki o kent büsbütün içine kaçacak!
Durulur içinin iç denizi
Duyulur!

Martılar neden çığlık atar diye sordum ona
Azalıyorlar dedi
Sahi azalanlar çığlık mı atarlar?
Sesli/sessiz?

Yaşadığın şehir içinde akar zaman
Ve menderesler çizer bir cadde içinde
Gidemez
Geçemez!
Gel diyor karagözlü çocuk gel!
Gel de tutun bu sokağın son sapağına…
Dili sürçüyor
Sıcak kül avuçlarında,
Soğutuyor…

Sesler hep içime düş’er
Sobelenir bir düşün içinde körebe!
Kanamalı elbet kanamalı bu düşe…

Ürkek bir kız çocuğu ağlar
Yaşlarını bırakır kaldırıma
Dillerin kemikleri kırılır
Piç kalsın dediler!
Namus(suz) bir gecede asar gendini
İntihar ise hep şüphe!
Oysa düşleri piç kalmıştır en namuslu yanlarıyla…
Lime lime edilmiş sevişleri

Çoğu kez, düşlerinden önce
İsmini yazar sol yanındaki duvara parmak ucuyla
Bin gecede binlerce kez
Kimseler okuyamaz o yazıları

Denizinden bir deniz feneri çalıp
Eline tutuşturur
Tutuşur!
Yetmişyedinci sayfadadır aslı
(Günahsız A…)
Hiçkimselere yedi mektup yazılır
Yedi veren gülleri açar o vakit
Avuçlarında

Sen bu şiiri okurken ben belki başka bir şehirde olurum
Sen bu şiiri okurken ben belki başka bir şehirde ölürüm

Deliliklerinin koğuşunda nöbetler tutulur
Muhtıralar verilir
Parçlanmış hayatta bütün kalabilmiş anıları perçinler içine
Kayıplarını bulma oyunlarında terke yönlendirir gidişlerini
İkinci el gülüşler satılır pazarda
İkince el sevdalar…
İkince el anılar…
Hadi koş satın al!

Afilidir iç kanaması
Bir seraba susamış, çölde…
İçinin monologlarında büyütür sevdalarını
Titrek ellerini koyacak yer bulamaz
Balkonlardan, teraslardan bakar kentine
Karşı kıyıdadır
Karşı karşıyadır!

Teli kırık keman gibi çirkin sesler çıkartır, istemsiz
Can sıkıcı iftiralar arasında kaybolur
Ve ne seni bulabilir o karanlıkta ne kendini

Üç noktadan ibarettir susuşları
Sayfalarına açılır parantezler
İçine kapanır
Sen yanlarından söke söke susar!
Ağzını açmaya kalksa sanki bütün lafları yutacak,
Ağzını açmaya kalksa sanki o kent büsbütün içine kaçacak!

Payına yoksunluk düşer
Payına yoksulluk düşer
Düşlerden…
Öfkesi beyaz kağıtları karartır tümce tümce kusarak
Ayaklarına rüzgar dolanır
Düş’er…

Üç yemin kalır geriye
Kentin sokakları bilir
Kimi severse ölü çıkar o çocuk
Gider…

Selman Ertaş

Ve yüzünün tanrısal şiirselliğinin
Pembesiyle sürüklenip yüzeduran

Kırık kalplerle solgun uyanışların
Sahillerine kağıttan kayıklar gibi
Dalgalarla salına salına vurup
Bir bir eriyip yitip gidiveren

Gökkuşağı kanatlı, çırpıntılı
Derin aşkın karasularında
Vurgun yemiş, yüze vuran
Bu yorgun dargın düşlerim

NIZAMETTIN ESEN HAYMANALI

Sarhoşum!
Yine senden içmişim
Gönlümdeki mahmurluk
Senden yana kalanlarla
Yine senden geçmişim.

Nevin Kurular

Sensiz yaşıyorum
Haytımda bir karanlıkla
Sensiz ölüyorum
Seni görememenin acısıyla

Serhat Terzi